هر چیزی که فضا اشغال می کند

در آثار یاسر میرزایی تنالیته احساسی جایگزین مضمون های اجتماعی و سیاسی شده اند. نگاه های نافذ تک سوژه ها که در فضایی وهم آلود از زمینه جدا می شوند، با حمله ور شدن طیف پراکنده ای از ایماژهای زندگی روزمره انسان امروزی از قبیل بازی های ویدئویی، اشاراتی از مسابقات تلویزیونی، آزمایش های اتمی، سقوط هواپیما، مدرنیزه شدن زندگی روستایی وجایگزین شدن آن با ابزار و آلات نا شناخته تکنولوژیک محور اصلی موضوعی این آثارهستند . در این فضا ها دنیای حقیقی و مجازی، رویا و بیداری، بازی و واقعیت به تناوب جای خود را عوض می کنند. یاسر میرزایی از حیطه ی تنهایی رمانتیک سوژه هایش آزاد شده و آگاهانه به فضایی روایی و سوژه های ساده به رابطه انسان با جهان امروزش که باید به واسطه ی ابزار تکنولوژیک صورت پذیرد، می پردازد، که به علت عدم شناخت و سنخیت انسان با تکنولوژی و نیر سرعت تحولات آن، همچنان با آن بیگانه است. فضاهای ابهام آلود و وهم انگیز آثار وی ناشی از ترس انسان از رویارویی با دنیای مدرن است که ناگزیر در آن زندگی می کند. هنرمند با این آثار ما را وادار می سازد تا به تامل درباره تکنولوژی بپردازیم. "... این امر باید در قلمرویی رخ دهد که از یک سو با تکنولوژی قرابت دارد و از سوی دیگر از بنیاد با آن متفاوت است. هنر چنین قلمرویی است".۱

آفرین نیساری

۱: مارتین هایدگر، پرسش از تکنولوژی