خواهم آمد

خواهم آمد

ساخته بشر است. به هر شکل و اندازه و از هر جوهری، چه خاکی و چه اثیری.

هم پناهمان دهد از باد و باران و سوز و سرما؛ هم پنهان دارد از ما، طلوع نور را در افقی دور.

در گذر زمان میراثمان گشته است. پاره ساختار ژنتیکی تمدنمان. همگان، از زن و مرد سهیمیم؛ در بالا رفتنشان تا عرش، و یا محصور نموده ایم نزدیکترین و عزیزترینمان را با آن، محکوم به زندگی در دوزخ.

در عمق وجودمان، اسیر ترس و تعصب و جهالتیم. این شومترین و شرم آورترین.

از اینروست، ظهور خیال آزادی.

از دیوار ها می گویم..................

فریده شاهسوارانی - پاییز ۱۳۸۹