ویترین...

الميرا روزبه با اشتياق و نوعی خشونت در كودكی جستجو می كند. او حيوانات (خرس های) پشمالو را به نمايش می گذارد، اما نبايد دچار اين اشتباه شد كه آنها تنها همراهان خيالی كودكانه ای هستند، بلكه نماد هايی از دوران كودكی هستند كه نمی توان به سادگی از كنار آنها گذشت. الميرا به رشد متوقف شده نسلی اشاره دارد كه توسط خواست ها و اضطرارها ی نا به جای نسلی كه آنها را پرورش داده و يا ياس حاكم بر جامعه ای كه در آنها رشد كرده اند، نا اميد و بی نتيجه مانده اند.
در آثار الميرا به ندرت شاهد حضور كودكان به تنهايی هستيم، بلكه اين ‌تنها اسباب بازی های كودكی آنهاست كه در زمان منجمد شده اند. اجرای بی نقص و بسيار دقيق الميرا در كارهايش بازمانده تلاشهای كودكی است كه به ممتاز بودن عادت داده شده است و در واقع نوعی هجو استاندارهايی كه بر پايه كمال گرايی بنا می شوند.