منظومه ای در سپیدی
آثار راضیه صدیقیان جهانی منظومه وار را نشان می دهند، آنها از نقاط بسیار ریز تشکیل شده اند و بر خلاف شتابی که اکنون همه چیز را در می نوردد با وسواس وبا صرف وقت شکل یافته اند. او مانند راهبی نقطه نقطه آرام و محو، شکل هایش را بر کاغذ پدیدار می کند و زمان را می کشد . آثارش می تواند ادامه ای برای پردازش های نقاشی سنتی به حساب آید یا نوعی «قلم زنی» با مرکب و جوهر. این ذرات مانند اجتماع مورچه هایند یا مانند توده ی بی شکل در فیلم«سولاریس» آندری تارکوفسکی، که گاه به شکل کابوس ها در می آید و گاهی هیات رویا ها: صورت های نا تمام، اجزایی از معماری ،شکل های هندسی و نمودار مانند، سازه هایی ناتمام و خوکانی در حال تکثیر و در هم لولیدن.
صدیقیان از راهی متفاوت وبی آنکه آثارش را در مسیر راه های سهل الوصول و با رنگ و لعاب اغوا کننده قرار دهد می کوشد نجوایی را در چشم های بیننده بنشاند، پژواک این طراحی ها مانند ابرها تخیل را فعال می کند یا مانند کهکشانی ما را فرا می خواند .
دکتر بهنام کامرانی
مشاهده نمایشگاه